Norweski blackmetalowy zespół muzyczny założony w 1993 roku.
Powstał w 1993 roku z inicjatywy pięciu muzyków: Shagrath'a, Silenoza, Brynjarda Tristana, Tjodalva oraz Stiana Aarstada. W tym samym roku nagrał minialbum - Inn Evighetens Morke (W ciemnościach wieczności) na którym znajdują się trzy utwory. Zespół grał melancholijny black metal, w którym dużą rolę odgrywało brzmienie instrumentów klawiszowych. Nazwa Dimmu Borgir wywodzi się z islandzkiej legendy, i oznacza bramę łącząca ziemię z piekłem. W dosłownym tłumaczeniu jest to mglista twierdza.
Niedługo potem Dimmu Borgir podpisał kontrakt z wytwórnią No Colours, czego owocem był pierwszy pełny album - For All Tid (Po wsze czasy). Debiut zebrał dużo pozytywnych recenzji. Dwa lata później ukazał się drugi album - Stormblåst (Burza), który zawierał nieco szybszy i dojrzalszy materiał niż debiut, jednak w podobnym klimacie. Przed nagraniem tego krążka w zespole zaszły małe zmiany - Shagrath zaczął grać na gitarze, a za perkusją zasiadł Tjodalv.
Jeszcze w tym samym roku zarejestrowano minialbum - Devil's Path, na którym zespół wyznaczył sobie drogę, którą będzie kroczył w przyszłości. Muzyka stała się dużo szybsza i agresywniejsza - zupełnie nie przypominała dwóch pierwszych albumów. Dotychczasowy basista został usunięty z zespołu, a jego miejsce zajął Nagash. Chwilowa nieobecność Aarstada (w tym czasie odbywał służbę wojskową) zmusiła Shagratha do nagrania partii klawiszowych na tym minikrążku.
Zespół podpisał kontrakt z niemiecką wytwórnią Nuclear Blast i w 1997 roku wyszedł wysoko oceniony album - Enthrone Darkness Triumphant, który zebrał pozytywne recenzje odbiorców.
Melodyjne partie oraz obecność klawiszy sprawiają, iż muzyka Dimmu Borgir jest łatwa w odbiorze. Pojawiły się opinie, że zespół stał się komercyjny i zdradził ideę Black metalu. Teledysk do utworu Mourning Palace był emitowany w komercyjnych stacjach muzycznych, co m. in. przyczyniło się do szerszego zainteresowania samym gatunkiem muzycznym ze strony mediów i wytwórni płytowych.
W międzyczasie z zespołu odszedł Stian Aarstad. Przed pojawieniem się nowej płyty, zespół zaprezentował kolejny minialbum - Godless Savage Garden, na którym znajdowały się dwa nowe utwory, dwa utwory z For All Tid nagrane ponownie, przeróbka Accept oraz trzy utwory koncertowe. Shagrath, oprócz śpiewu, zagrał także na instrumentach klawiszowych, a do zespołu dołączył drugi, zaawansowany technicznie i pochodzący z Australii, gitarzysta Astennu. W ten sposób Shagrath mógł się skupić wyłącznie na śpiewie.
W 1999 roku wydana została trzecia płyta studyjna zatytułowana Spiritual Black Dimnesions. Muzyka na tym wydawnictwie została jeszcze bardziej zdominowana przez instrumenty klawiszowe. Pojawiły się: operowy śpiew w wykonaniu ICS Vortexa znanego z występów w Borknagar oraz Arcturus, do zespołu dołączył też nowy klawiszowiec o pseudonimie Mustis.
Po wydaniu albumu zespół pojawia się na wielu dużych festiwalach muzycznych, m.in. na Dynamo Festival. Płyta została nominowana do nagrody Spellemannprisen (norweskiego odpowiednika nagrody Grammy) w tym samym roku.
W 2001 wychodzi przełomowy i najwyżej oceniony dotychczas album - Puritanical Euphoric Misanthropia. W dużej mierze instrumenty klawiszowe zastąpiła tutaj szwedzka orkiestra symfoniczna z Göteborga.
W samym zespole zaszły istotne zmiany - odeszli Astennu, Nagash oraz Tjodalv. W ich miejsce pojawili się: perkusista Nicholas Barker (poprzednio w Cradle of Filth), basista i wokalista ICS Vortex (dotychczas udzielał się w zespole jako muzyk sesyjny) oraz gitarzysta Galder - lider grupy Old Man's Child.
We wrześniu 2003 roku wydany zostaje album Death Cult Armageddon, równie wysoko oceniony co poprzednik - zawierający rozbudowane partie symfoniczne w wykonaniu Praskiej Orkiestry Symfonicznej. Odniósł on ogromny sukces na świecie, był pierwszym albumem wytwórnii Nuclear Blast, który sprzedał się (w samych Stanach Zjednoczonych) w liczbie ponad 100.000 egzemplarzy. Tego samego roku zespół ponownie otrzymał nagrodę Spellemannprisen. Niedługo po premierze Nicholas Barker opuścił zespół a jego miejsce zajął Reno Killerich.
W 2005 roku grupa nagrała ponownie swoją drugą płytę Stormblåst. Nową piosenką na tym albumie jest Avmaktslave i przearanżowana Sorgens Kammer Del II.
Najnowszy album, In Sorte Diaboli, ukazał się 27 kwietnia 2007 roku. Stał się on najbardziej dochodowym albumem w historii grupy, w USA po tygodniu od oficjalnej premiery zostało sprzedanych ponad 140.000 egzemplarzy, z podobnie ciepłym przyjęciem spotkał się on w Europie.
Muzyki można posłuchać, ale nie powala ona na kolana.
W dodatku te ich kiczowate do bólu teledyski.
_________________ (...) The tiny strings inside our genome, they own us, they control us, and they torture us. Do not reproduce, do not support them, bring them to an end. Stop the agony of concious life, eradicate life.
Nie możesz pisać nowych tematów Nie możesz odpowiadać w tematach Nie możesz zmieniać swoich postów Nie możesz usuwać swoich postów Nie możesz głosować w ankietach Nie możesz załączać plików na tym forum Możesz ściągać załączniki na tym forum
